Larangan Smartphone di Sekolah: Apa yang Ditunjukkan oleh Bukti Selepas Gelombang Pertama

Pada 2023 dan 2024, gelombang larangan telefon pintar peringkat negara melanda sekolah: Perancis memanjangkan dasar sedia ada, Australia meluluskan undang-undang persekutuan, England memperketat panduan, dan negeri-negeri AS dari Florida hingga Indiana meluluskan undang-undang yang mengehadkan telefon di bilik darjah. Menjelang 2025, berpuluh-puluh negara sudah mempunyai sejenis sekatan telefon di sekolah.

Generasi pertama data selepas larangan kini sudah ada. Keputusannya bercampur — beberapa kajian mendapati manfaat, manakala kajian UK terbesar setakat ini tidak menemui kesan terhadap kesejahteraan atau gred — tetapi secara keseluruhan ia memberi gambaran berguna tentang apa yang telefon lakukan kepada pelajar dan apa yang boleh dan tidak boleh diselesaikan oleh larangan.

Mengapa larangan ini berlaku: bukti yang mendorongnya

Gerakan dasar didorong oleh pengumpulan bukti yang menjadi terlalu konsisten untuk diabaikan. Satu kajian oleh Beland dan Murphy dari London School of Economics pada tahun 2016 mendapati bahawa melarang telefon di sekolah meningkatkan skor ujian untuk pelajar yang kurang berprestasi sebanyak 14.23% daripada deviasi piawai — tanpa kesan ke atas pelajar yang berprestasi tinggi, menunjukkan bahawa akses telefon paling merugikan mereka yang paling tidak bersedia untuk mengawal diri. Kesan ini adalah yang paling besar bagi pelajar dari latar belakang yang kurang bernasib baik.

Pada masa yang sama, data kesihatan mental remaja yang diterbitkan oleh penyelidik termasuk Jean Twenge dan Jonathan Haidt mendokumentasikan kemerosotan tajam dalam kesejahteraan remaja — peningkatan kemurungan, kebimbangan, dan kesepian — dengan titik perubahan sekitar 2012–2013, bertepatan dengan penerimaan smartphone secara meluas. Buku Haidt 2024 Generasi Cemas menyintesis bukti ini dan menjadi pemangkin untuk tindakan polisi di pelbagai negara.

Mekanisme tidak sama. Prestasi akademik terjejas melalui gangguan dan pertukaran tugas — telefon di dalam bilik darjah memecahkan perhatian walaupun tidak digunakan secara aktif. Kesihatan mental terjejas melalui laluan yang berbeza: perbandingan sosial, penggantian tidur dan aktiviti fizikal, dan dinamik ganjaran berubah-ubah media sosial yang sangat berkesan semasa remaja.

Apa yang ditunjukkan oleh data selepas larangan

Pencapaian akademik. Bukti paling kukuh untuk peningkatan akademik masih datang daripada data sekolah England oleh Beland dan Murphy, dengan manfaat yang tertumpu pada pelajar berprestasi lebih rendah. Laporan UNESCO 2023 Global Education Monitoring Report memetik dapatan seperti ini tetapi juga menegaskan bahawa bukti kukuh tentang teknologi dalam bilik darjah masih terhad.

Cara larangan dikuatkuasakan mungkin memang penting: telefon dalam loker atau sarung menghilangkan godaan dengan cara yang tidak dilakukan oleh "senyap dalam poket". Kos kognitif telefon bukan datang hanya daripada penggunaan aktif — kewujudan peranti dalam jangkauan mengekalkan tahap kewaspadaan rendah yang menggunakan sumber kognitif (selaras dengan dapatan makmal Ward et al. pada 2017, walaupun satu replikasi berpratanda kemudian tidak menemui kesan itu; Ruiz Pardo & Minda, 2022).

Tingkah laku sosial dan kesejahteraan. Di sini datanya lebih pelbagai tetapi konsisten dari segi arah. Beberapa sekolah di UK dan Australia melaporkan bahawa pelajar menggunakan waktu rehat untuk perbualan bersemuka, aktiviti fizikal, dan permainan bebas pada kadar yang lebih tinggi selepas telefon dikeluarkan. Beberapa sekolah juga melaporkan kurang buli, terutamanya buli siber melalui sembang berkumpulan semasa waktu sekolah, walaupun data sistematik masih terhad.

Laporan pelajar bercampur: ramai pelajar berkata mereka merindui telefon semasa waktu sekolah, manakala yang lain menggambarkan rasa kurang terganggu dan lebih hadir. Apa yang jelas ialah betapa banyak telefon meresap ke dalam hari persekolahan tanpa larangan: dalam kajian penjejakan Common Sense Media, 97% daripada remaja berumur 11 hingga 17 tahun yang mempunyai telefon pintar menggunakannya semasa waktu sekolah, dengan median 43 minit. Data yang baik tentang perasaan pelajar di bawah larangan ketat masih tipis, jadi berhati-hatilah dengan angka kepuasan yang tepat.

Pengalaman guru. Guru di sekolah selepas larangan sering melaporkan penglibatan kelas yang lebih tinggi dan gangguan yang lebih sedikit, walaupun ini kebanyakannya laporan dan bukan ukuran terkawal. Namun, ada satu hakikat penting yang meredakan harapan: kajian SMART Schools membandingkan 1,227 murid di 30 sekolah menengah England dan mendapati tiada perbezaan dalam kesejahteraan mental, tidur, atau gred antara polisi telefon yang ketat dan yang longgar (Goodyear et al., 2025). Yang memang mempengaruhi ialah berapa banyak masa murid habiskan pada telefon dan media sosial secara keseluruhan, di dalam dan di luar sekolah.

Hujah balas — dan bagaimana ia bertahan

"Pelajar memerlukan telefon untuk keselamatan." Ini adalah bantahan yang paling beremosi. Respons daripada kebanyakan rangka kerja polisi adalah bahawa sekolah boleh mengekalkan komunikasi kecemasan melalui saluran yang sedia ada (telefon pejabat, hubungan melalui staf) sambil menyimpan peranti pelajar. Tiada bukti yang menunjukkan bahawa larangan telefon telah mengganggu respons kecemasan. Dalam praktiknya, hujah keselamatan sering berfungsi sebagai proksi untuk pilihan ibu bapa daripada jurang keselamatan yang didokumenkan.

"Larangan tidak mengajar kawalan diri." Ini adalah posisi pedagogi yang koheren tetapi salah faham terhadap literatur perkembangan. Pengawalan diri bukanlah kemahiran yang berkembang melalui pendedahan kepada godaan — ia berkembang melalui amalan pengawalan yang berjaya berulang kali dalam konteks yang boleh diurus. Mengeluarkan telefon dari sekolah mencipta konteks terkawal di mana kemahiran pengawalan diri yang lain boleh berkembang. Hujah ini juga boleh digunakan untuk tidak memasang mesin slot di dalam kelas atas alasan bahawa pelajar perlu berlatih menahan diri daripada mereka.

"Ia tidak menyelesaikan masalah utama." Betul, dan tiada penyokong serius yang mendakwa sebaliknya. Larangan ini menangani satu konteks khusus — waktu sekolah — dalam ekosistem penggunaan telefon yang lebih besar. Bukti bahawa intervensi sebahagian ini membantu adalah bercampur: ia nampaknya paling membantu mengurangkan gangguan semasa pelajaran, tetapi kesannya terhadap kesejahteraan kurang jelas.

Apa yang ini memberitahu kita tentang penggunaan telefon orang dewasa

Penyelidikan larangan telefon di sekolah menyingkap sesuatu yang lebih besar: kesan yang didokumenkan dalam bilik darjah — prestasi kognitif yang menurun, perhatian yang mudah teralih, penglibatan sosial yang terjejas — bukan hanya berlaku dalam kalangan remaja. Kajian Ward et al. melaporkan kesan negatif yang serupa pada orang dewasa, walaupun magnitudnya kini tidak pasti. Bezanya ialah orang dewasa ada ilusi pilihan dan tiada pihak berkuasa luar untuk mewujudkan persekitaran yang terlindung.

Penyelidikan larangan telefon di sekolah sebenarnya ialah eksperimen semula jadi berskala besar tentang apa yang berlaku apabila telefon dikeluarkan daripada sesuatu konteks untuk tempoh yang ditetapkan. Apabila ia berkesan, hasilnya — gangguan yang berkurang, fokus yang lebih baik, lebih banyak masa bersemuka — mencerminkan apa yang dilaporkan orang dewasa selepas mereka sendiri sengaja mengurangkan penggunaan telefon untuk tempoh tertentu. Dan dapatan SMART Schools membawa pengajaran yang sama untuk orang dewasa: mengeluarkan telefon selama beberapa jam kurang penting berbanding jumlah penggunaan anda secara keseluruhan.

Bagi orang dewasa, implikasinya ialah analog yang paling berkesan kepada larangan telefon di sekolah bukanlah kekuatan diri — tetapi reka bentuk persekitaran. Tempoh kerja tanpa telefon dengan telefon berada secara fizikal di tempat lain, waktu makan tanpa peranti, bilik tidur tanpa telefon. Penyelidikan sekolah menunjukkan bahawa penyingkiran telefon (bukan sekadar niat untuk menggunakan kurang) ialah perkara yang melindungi fokus dalam sesuatu situasi — dan jumlah penggunaan keseluruhannya ialah perkara yang penting untuk kesejahteraan.

Apa yang seterusnya

Perdebatan dasar akan berterusan. Lebih banyak negara mungkin akan menerima larangan telefon di sekolah hingga 2026 dan seterusnya, walaupun buktinya masih bercampur. Soalan yang lebih sukar — apa yang perlu dilakukan tentang penggunaan telefon di luar waktu sekolah — masih banyak belum ditangani oleh dasar dan terletak pada keluarga serta individu.

Penyelidikan larangan telefon di sekolah tidak menjawab apa yang perlu dilakukan oleh individu tentang penggunaan telefon mereka sendiri. Tetapi ia menunjukkan apa yang boleh dan tidak boleh dilakukan apabila peranti dikeluarkan daripada sesuatu konteks: ia mengurangkan gangguan dalam situasi itu, manakala kesejahteraan lebih bergantung pada tabiat keseluruhan berbanding mana-mana satu peraturan.

Sources

1. Beland, L.P., & Murphy, R. (2016). Ill Communication: Technology, distraction & student performance. Labour Economics, 41, 61–76.
2. UNESCO (2023). Technology in education: A tool on whose terms? Global Education Monitoring Report.
3. Haidt, J. (2024). The Anxious Generation: How the Great Rewiring of Childhood Is Causing an Epidemic of Mental Illness. Penguin Press.
4. Ward, A.F., et al. (2017). Brain drain: the mere presence of one's own smartphone reduces available cognitive capacity. Journal of the Association for Consumer Research, 2(2), 140–154.
5. Common Sense Media (2023). Constant Companion: A Week in the Life of a Young Person's Smartphone Use. Common Sense Media Research.
6. Ruiz Pardo, A.C., & Minda, J.P. (2022). Reexamining the "brain drain" effect: A replication of Ward et al. (2017). Acta Psychologica, 230, 103717.
7. Goodyear, V.A., Randhawa, A., Adab, P., Al-Janabi, H., et al. (2025). School phone policies and their association with mental wellbeing, phone use, and social media use (SMART Schools): A cross-sectional observational study. The Lancet Regional Health – Europe, 51, 101211.

Cara kami menyelidik dan menyemak ini